bet pazartesi!...

Bugün Pazartesi.. Haftasonunu sevdiklerimle, maksimum keyif ve huzurla geçirdikten sonra vermem gereken ilk sınavım..  Nedense Pazartesi'lere bir türlü alışamadım.. Hemen herşeyin son derece sıkıcı, zor geldiği, koskoca bir iş haftasının ilk günü!.. Yolda devamlı kendimi telkin ederek, içimden "bugünün bir çırpıda geçecek" gibi türlü sebepler sıralayıp durdum.. İşe adım atmamla tüm çabalarım bir anda sıfırlandı.. Yine bet Pazartesi ve ben başbaşaydık.. İşte tam da şu anda; benimle aynı duyguları paylaşıyor olduğunu bildiğim bir çok kişi için yazmaya başladım.. Neden mutlu olmadığım bir hal içerisinde olmaya devam ediyorum?.. Neden birşeyleri hemen şimdi değiştiremiyorum?.. Olmak istediğim yer burası mı? vs. vs.. Bu düşüncelerle tamamlamam gereken önemli işlerimi yapmaya koyuldum.. Günün sonu geldiğinde tüm işlerim bitmiş, bu iş için uygun başka bir arkadaşa devredilmek için hazırdı.. Evet.. Tam da ne istediğimin farkına vardığım bugünün sonunda işten ayrılıyordum.. Hem de sadece bir işten değil, profesyonel meslek hayatıma da veda ediyordum.. Eve döndüğümde; arkadaşlarla konuşmak,arada bilet fiyatlarına bakmak, belgesel vb. izlemek dışında, kişisel yolculuğumun çıkış noktasının Hindistan olacağını hiç belgelemediğim aklıma geldi.. Tam da günü diye düşündüm.. Binlerce kez teşekkürler..

Not:  akşam kanallara bakarken takıldığım bir film, Hindistan'a gitmeye karar veren bir kızı konu alıyordu.. Güldüm.. Film aracılığıyla verilen mesajda doğru bir karar aldığım teyit ediliyordu:)
Sevgiyle,